ΜΝΗΜΗ ΑΛΩΣΕΩΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

 

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Αγαπητοί αδελφοί.

Σήμερα δεν στεκόμαστε απλώς μπροστά σε μία ιστορική επέτειο.

Στεκόμαστε μπροστά σε έναν ιερό τάφο της Ρωμιοσύνης.

Στεκόμαστε μπροστά στην μνήμη της Βασιλεύουσας Πόλεως, της Κωνσταντινουπόλεως, που έπεσε στις 29 Μαΐου 1453, αλλά ποτέ δεν έσβησε από την ψυχή του Ελληνισμού.

 Η ημέρα αυτή δεν είναι μία απλή σελίδα ιστορίας.

Είναι ημέρα πένθους, ημέρα μνήμης, ημέρα εθνικής συνείδησης.

Είναι η ώρα που ολόκληρο το Γένος γονατίζει μπροστά στους ήρωες και στους μάρτυρες της Πόλης.

Εκεί, επάνω στα αιματοβαμμένα τείχη, γράφτηκε η τελευταία πράξη της χιλιόχρονης Ρωμανίας.

Εκεί όπου λίγοι Έλληνες και Ρωμαίοι υπερασπιστές ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι σε μια αμέτρητη στρατιά.

 Όχι γιατί πίστευαν ότι θα νικήσουν ανθρώπινα.

Αλλά γιατί ήξεραν πως υπάρχουν στιγμές που το χρέος είναι ανώτερο από τη ζωή.

Και μπροστά από όλους, ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Γένους,

Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος.

Ο αυτοκράτορας που δεν εγκατέλειψε τον λαό του.

Δεν σώθηκε για να ζήσει.

Προτίμησε να πεθάνει ως Έλληνας Ορθόδοξος Βασιλεύς, παρά να παραδώσει την Πόλη χωρίς αγώνα.

Η θυσία του έγινε σημαία του Ελληνισμού.

Έγινε θρύλος.

Έγινε όρκος αιώνιος ότι το Γένος αυτό μπορεί να πληγώνεται, αλλά δεν πεθαίνει.

 Αδελφοί μου,

Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν απλώς μία πρωτεύουσα.

Ήταν το κέντρο της Ορθοδοξίας.

Η κιβωτός του ελληνικού πολιτισμού.

Το φως που φώτισε λαούς και έθνη.

Η Πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου και του Ιουστινιανός Α΄.

Η Πόλη της Αγία Σοφία, των Πατέρων, των Συνόδων και των Αγίων.

Και όταν η Πόλη έπεσε, δεν χάθηκε μόνο ένα κράτος.

Σκοτείνιασε ολόκληρος ο Ελληνισμός.

 Μα όμως…

Από τις στάχτες της Αλώσεως γεννήθηκε η μεγάλη αντοχή του Γένους.

Στα χρόνια της σκλαβιάς, το αίμα των ηρώων της Πόλης έγινε δύναμη.

Η Εκκλησία κράτησε ζωντανή τη γλώσσα, την πίστη και την εθνική ταυτότητα.

Τα μοναστήρια έγιναν κάστρα του Ελληνισμού.

Οι Νεομάρτυρες έγιναν οι νέοι υπερασπιστές της Ρωμιοσύνης.

Και έτσι έφθασε το 1821.

Γιατί χωρίς το 1453 δεν θα υπήρχε το 1821.

Οι αγωνιστές της Επανάστασης κουβαλούσαν μέσα τους τον πόθο της λευτεριάς και τη μνήμη της Πόλης.

Πολεμούσαν με την ελπίδα ότι η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί.

 Αδελφοί,

Σήμερα ο Ελληνισμός κινδυνεύει όχι μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από κάτι πιο ύπουλο:

την αδιαφορία,

την λήθη,

την αποκοπή από την πίστη και την ιστορία.

Θέλουν έναν λαό χωρίς μνήμη.

Χωρίς ρίζες.

Χωρίς ταυτότητα.

Χωρίς Ορθοδοξία.

Όμως εμείς έχουμε χρέος να αντισταθούμε.

Να μάθουμε στα παιδιά μας ποια είναι η Πόλη.

Ποιος ήταν ο Παλαιολόγος.

Τι σημαίνει Ρωμιοσύνη.

Τι σημαίνει να κρατάς Θερμοπύλες ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα.

Γιατί τα έθνη δεν χάνονται όταν ηττώνται στρατιωτικά.

Χάνονται όταν ξεχνούν.

Και εμείς δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Δεν θα ξεχάσουμε την Αγία Σοφία.

Δεν θα ξεχάσουμε τους τελευταίους υπερασπιστές.

Δεν θα ξεχάσουμε τις καμπάνες που σώπασαν.

Δεν θα ξεχάσουμε τα δάκρυα του Γένους.

 Η Άλωση δεν είναι μόνο θρήνος.

Είναι κάλεσμα ευθύνης.

Είναι προσκλητήριο αφύπνισης.

Είναι η φωνή των προγόνων που μας λένε:

«Μείνετε Έλληνες.

Μείνετε Ορθόδοξοι.

Μείνετε άξιοι της ιστορίας σας.»

Και όσο υπάρχει έστω μία καρδιά που χτυπά ελληνικά και ορθόδοξα,

η Ρωμιοσύνη δεν θα πεθάνει ποτέ.

Ας είναι αιωνία η μνήμη των ηρώων και των μαρτύρων της Αλώσεως.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του τελευταίου Αυτοκράτορα.

Και ας κρατήσουμε μέσα μας ως ιερή παρακαταθήκη τα λόγια του λαού μας:

«Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.»

Αμήν.