Ετοιμαζόμαστε για το Κατηχητικό μας

Με την χάρη του Θεού ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε την νέα κατηχητική χρονιά στην Ενορία μας και περιμένουμε όλους σας σε αυτήν μας την ευλογημένη προσπάθεια που κάθε χρόνο στέφεται με επιτυχία έχοντας πολλά παιδιά στην αγκαλιά Της.
Φέτος το Κατηχητικό μας θα πραγματοποιείται  Σάββατο μεσημέρι στην αίθουσα του Πνευματικού και Νεανικού Κέντρου.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΑΡΞΗ

Πλάγιασες κόρη.

Ήρεμα κλείσανε τα βλέφαρά σου.

Ανέβηκε το υποσυνείδητο σου στου ύπνου τα σκαλιά

κι η ψυχή σου πετά,φτερουγίζει στον αιθέρα,

ψάχνοντας μ'αδημονία την ονειρεμένη πολιτεία.

Αέρινη κόρη.

Έξυπνα διάβηκες στην ουρανοχώρα.

Μελιστάλαχτο το σκηνικό γεμάτο από άνθη θεία.

Ευωδιάζουν εύλογα,σε μυρώνουν περίσσια,

σε απλώνουν την μέθη γλυκά,μυσταγωγικά.

Καλότυχη κόρη.

Βυζαντινά σύννεφα ειρηνικά σε τυλίγουν.

Στολίζουν μ' ασημένια φορεσιά το φύσημα σου.

Καλλίφωνα αηδόνια σου μαγεύουν τα τύμπανα,

σου διεισδύουν τους στίχους της αγάπης ομαδικά.

Ουράνια κόρη.

Τίποτε δεν φυλακίζει το βάθος της ύπαρξής σου.

Οι στιγμές ταριχεύουν την υλική υπόσταση σου.

Σου αποδίδουν πρόθυμα το ελεύθερο πνεύμα.

Είσαι γεμάτη από συναίσθημα, ευτυχία, εικόνα.

Χαρούμενη κόρη.

Δίκαια η έξοδος σου σε λυτρώνει.

Γεύτηκες προσκομιδή από προαιώνια χρώματα.

Έζησες ξανά, προσωρινά, την ολότητα που αναδύει

πηγαία ανάσα, αγάπα απλά, άφοβα, ελεύθερα.

Μαρία Αράπκουλε

Μέλος Ε.Λ.Ο.Σ.Υ.Λ

Παναγία, η μητέρα του κόσμου.

 

Εορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, της Παναγίας Μητέρας του Χριστού. Είναι εορτή ορθόδοξη και ελληνική. Πολλά λόγια δεν χρειάζονται για να έλθει στο νου και στη καρδιά μας η αγάπη και η ευγνωμοσύνη του έλληνα και του ορθόδοξου για την συμπαράσταση της Παναγίας σε ατομικές και εθνικές δύσκολες ώρες. Όλοι έχομε πείρα της προστασίας και της αγάπης, της συμπαραστάσεως και της στοργής της. Κι όλοι ξέρουμε ότι στις στενοχώριες μας η μόνιμη επίκλησή μας είναι «βοήθα Παναγία μου». Αυτή η πείρα μας, ατομική και συλλογική, δείχνει καθαρά πόση εμπιστοσύνη έχουμε στη Θεοτόκο. Δείχνει πόσο στερεωμένη είναι στη καρδιά μας η αγάπη για την Παναγία Δέσποινα. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πλήθος από ποιήματα και τραγούδια, παλαιά και σύγχρονα, που αναφέρονται στην Κυρία Θεοτόκο. Θα μπορούσαμε να απαριθμήσαμε εκατοντάδες πίνακες ζωγραφικούς και ο κατάλογος των θαυματουργών εικόνων της μόνο στη χώρα μας θα χρειαζόταν ώρα πολύ. Δεν θα αναφερθούμε όμως σ’ αυτή την πλευρά του εορτασμού. Θα θυμίσουμε μόνο μερικές από τις πτυχές της ζωής της Παναγίας, γνωστές σ’ όλους μας άλλωστε. Μ’ ένα μόνο σκοπό: να κάνουμε πιο συνειδητό και πιο γνήσια ορθόδοξο τον εορτασμό.

Εορτάζουμε Μαρία την Παρθένο. Δεν πρόκειται για τονισμό μόνο του υπερφυσικού τρόπου της γεννήσεως του Χριστού. Η ονομασία της Θεοτόκου ως Παρθένου δεν τονίζει μόνο μια πτυχή της ζωής της, αλλά χαρακτηρίζει το σύνολο του βίου της και μας δίνει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμά της. Είναι «παρθένος αγνή» η Παναγία μας. Όχι μόνον εξωτερικά, αλλά σ’ όλη την έκταση, σ’ όλη την ομορφιά και σ’ όλο το βάθος που έχει η έννοια στην αγία Γραφή. Η αγνότητα είναι μια άλλη έκφραση για να τονιστεί η ομορφιά της ψυχής της Θεοτόκου. Αυτό που οι ζωγράφοι το έδωσαν με τη γαλήνια και υπερκόσμια χάρη της μορφής, αυτό το ίδιο γνώρισμα η θεολογία και η ποίηση το εκφράζει με την αγνότητα της Παναγίας. Αγνότητα είναι η δυνατότητα να βλέπει κανείς τον κόσμο, όπως τον έβλεπε ο Αδάμ πριν πέσει. Είναι η αντιμετώπιση πραγμάτων και ανθρώπων ως πλασμάτων του Θεού, χωρίς κανένα τείχος εγωισμού και εκμεταλλεύσεως ανάμεσα τους. Αγνότητα είναι η καθαρότητα της καρδιάς, που αντικρίζει τον συνάνθρωπο ως πλάσμα του ίδιου Θεού -Πατέρα και όχι ως μέσο για την ικανοποίηση του εγωισμού μας. Αγνότητα είναι η καθαρή ματιά, που βγαίνει από μια καθαρή καρδιά, που έχει δεχτεί τη χάρη και την ομορφιά του αγίου Πνεύματος. Αυτή την αγνότητα είχε η Παναγία και αυτή την αγνότητα υμνεί και η Εκκλησία, όταν τονίζει την παρθενική της χάρη. Δεν είναι μια φυσική λεπτομέρεια, αλλά δώρο του Θεού και χάρη του αγίου Πνεύματος, που επισκέφθηκε την ταπεινή κόρη στην Ιουδαία. Είναι μια χάρη που ήλθε να στέψει σαν στέμμα την ταπείνωση της Παναγίας. «Ιδού γαρ επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού», λέγει η ίδια στη γνωστή ωδή  της. Η παρθενία είναι μια πτυχή της αγνότητας. Και η αγνότητα είναι ένα λουλούδι που βλάστησε σε μια καρδιά γεμάτη ταπείνωση. Ταπείνωση που σημαίνει υπακοή στο Θεό, αποδοχή της καθοδηγήσεως από το πανάγιο Πνεύμα του, αντίκρυσμα του κόσμου με το κριτήριο της αγάπης του. Η ταπείνωση, που αποτελεί το υπόβαθρο της αγνότητας της Παναγίας μας, δεν είναι μια πράξη εύκολη ή φυσική τάση μέσα στον άνθρωπο. Είναι πράξη ηρωική, νίκη πάνω στη φυσική ροπή του ανθρώπου προς την ανταρσία, την ύβρη, τον εγωκεντρισμό. Ακόμη και προφήτες, όπως ο Ιωνάς, αισθάνονται αδύναμοι να υπακούσουν απόλυτα στο Θεό. Η Παναγία όμως υπακούει, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς προσωπικά κριτήρια, χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Αύτη η υπακοή της δίνει την καθαρότητα και την αγνότητα της καρδιάς, που λάμπει και στη ζωή της, που δίνει στον χαρακτηρισμό της από τη Γραφή και την Παράδοση της Εκκλησίας ως Παρθένου ένα ουσιαστικό νόημα.

Εορτάζουμε την Κοίμηση της Παναγίας Θεοτόκου. Αυτή η ονομασία της ταπεινής κόρης από την Ιουδαία είναι χαρακτηρισμός που δόθηκε στο πανάγιο πρόσωπό της κατά τις μεγάλες χριστολογικές διαμάχες του 4ου  αιώνα. Προφυλάσσει από μια απομόνωση του προσώπου της, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις, κυρίως από τους ειδωλολάτρες της εποχής. Η τιμή στην Παναγία δίνεται από την Εκκλησία, γιατί αυτή γέννησε τον σωτήρα Χριστό, τον σαρκωθέντα Θεό Λόγο. Γι’ αυτό τιμάται από την Εκκλησία και γι’ αυτό ονομάζεται Θεοτόκος. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο στην εικονογραφία μας, όσο και στην υμνογραφία μας συνδέεται πάντοτε με τον σωτήρα Χριστό. Δεν είναι η θεοποίηση της γυναίκας η Παναγία μας. Δεν αντικατέστησε τις θεές του ειδωλολατρικού πανθέου. Είναι η μητέρα του ενανθρωπήσαντος για τη σωτηρία μας Λόγου του Θεού. Είναι πάντα η Θεοτόκος. Πέφτουν στο κενό οι κατηγορίες παλαιών και νέων αιρετικών, όταν μας κατηγορούν για υπερβολική δήθεν τιμή προς την Παναγία. Και είναι άσφαιρα και ακίνδυνα για την πίστη μας τα πυρά των χιλιαστών και ορισμένων προτεσταντών σ’ αυτό το θέμα. Αυτοί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν σωστά την τιμή προς τη Θεοτόκο, γιατί ποτέ τους δεν ένιωσαν την αξία και την ομορφιά της εκλογής του Θεού, που διάλεξε τη Μαρία για να γεννήσει το Χριστό. Η Εκκλησία πάντα συνδέει την Παναγία με τον Υιό της και Υιό του Θεού, για να τονίσει πως ο Χριστός είναι αληθινός Θεός και αληθινός άνθρωπος. Κι αυτή η αλήθεια φαίνεται μόνον όταν κατανοηθεί σωστά και ορθόδοξα η θέση της στην εκπλήρωση της θεϊκής βουλής για τη σωτηρία μας. Είναι Θεοτόκος η Παναγία Μαρία, γιατί γέννησε τον σαρκωθέντα Θεό Λόγο. Κι αυτή της ακριβώς η ιδιότητα την κάνει να έχει τη δύναμη της μεσιτείας για όλους μας. Παρακαλεί το Χριστό για μας, επειδή είναι μητέρα του, Θεοτόκος.

Η Παναγία Θεοτόκος είναι ακόμη Μητέρα όλων μας. εδώ δεν πρόκειται πια τόσο για δογματική, θεωρητική αλήθεια, αλλά για πρακτική, καθημερινή εμπειρία της Εκκλησίας στο διάβα των αιώνων. Από τη στιγμή της πρώτης παρεμβάσεως της στο θαύμα της Κανά μέχρι αυτή την ώρα, ποτέ δεν έπαψε ο άνθρωπος να την παρακαλεί να μεσιτεύσει στον Υιό της και Σωτήρα μας για κάποιο αίτημά του. Δεν είναι προσφυγή σε μια βασίλισσα αυτή η ικεσία μας προς τη Θεοτόκο, αλλά καταφυγή στην Μητέρα του Χριστού που τη νιώθομε και ως δική μας Μητέρα. Κι έτσι εξηγείται ότι της λέμε τον καθημερινό μας πόνο, της εξομολογούμαστε τους κρυφούς καημούς και τα βάσανά μας, της εμπιστευόμαστε τις μύχιες σκέψεις μας και τις βαθύτερες επιθυμίες μας. Μερικοί ίσως θεωρούν παιδιάστικα τα αιτήματα των πιστών προς την Παναγία, άλλοι μπορεί να τα βρίσκουν ακόμη και παράλογα Ξεχνούν ότι στη μητέρα του κανείς μπορεί να πει όλα όσα αισθάνεται ακόμη κι αν είναι παράλογα. Γιατί έχει εμπιστοσύνη στη μητρική της αγάπη, που ξέρει να δέχεται τα πάντα, που βρίσκει ένα λόγο συμπόνιας και συμπαράστασης ακόμη και στα πιό παιδιάστικα λόγια μας.

Είναι αληθινά Μητέρα όλων μας η Παναγία Θεοτόκος. Γιατί είναι αυτή που αντιπροσωπεύει το γένος μας στην εκπλήρωση του σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία μας. Όπως η Εύα είναι η σαρκική μητέρα μας, έτσι η Θεοτόκος είναι η κατά πνεύμα μητέρα μας. Αυτή βρίσκεται στην αρχή της Εκκλησίας και αυτή αντιπροσωπεύει την Εκκλησία ως τη νέα ανθρωπότητα που διαπνέεται από τη ζωογόνο πνοή του Παρακλήτου. Είναι Μητέρα όλων των πιστών η Παναγία, γιατί δεν παύει ούτε στιγμή να μεσιτεύει για τη σωτηρία όλων μας με τη θέρμη της αγάπης, που μόνο μια πάναγνη μητρική καρδιά μπορεί να έχει.

Είναι όμως και Μητέρα, καθενός από μας η Παναγία. Έτσι την αισθανόμαστε όλοι, γι’ αυτό την επικαλούμαστε σε κάθε δύσκολη ώρα, γι’ αυτό προσφεύγομε σ’ αυτή σε κάθε πόνο ή χαρά. Κι αυτό πολύ δικαιολογημένο. Γιατί έζησε ως μητέρα κατά την επίγεια ζωή της. Πέρασε τα χρόνια που έζησε στη γη μέσα στη φροντίδα για τον Υιό της. Η ταπείνωσή της δεν σταμάτησε με τη γέννηση του Χριστού, αλλά συνεχίστηκε σ’ όλα τα κατοπινά χρόνια. Μέσα στη καθημερινή σιωπή της μητρικής φροντίδας κύλισε ολόκληρη η ζωή της, Έζησε ως μητέρα και αγάπησε ως μητέρα, αλλά και πόνεσε ως μητέρα όλες εκείνες τις δύσκολες ώρες του Πάθους του Χριστού. Αυτή της η ζωή, μέσα στη καθημερινή σιωπή της αγάπης, την κάνει να βρίσκεται πιο κοντά μας, δίπλα μας, έτοιμη να ακούσει κάθε αίτημά μας. Από αυτή τη συναίσθηση πηγάζει και η δική μας εμπιστοσύνη στο μεσιτικό της ρόλο, είτε για παράκληση προς το Θεό για να μας συγχωρήσει κάποιο ανόμημα είτε για την εκπλήρωση κάποιου αιτήματος όταν προσφύγουμε στην αγάπη της.

Εορτάζουμε την Κοίμηση της Παναγίας Παρθένου Θεοτόκου και Μητέρας όλων μας. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα για τους χίλιους-δυο λόγους που μας κάνουν να την αισθανόμαστε δίπλα μας, έτοιμη να μας συντρέξει, να μας βοηθήσει, να μεσιτεύσει για μας. Ίσως θα έπρεπε να θυμίσουμε πως η τιμή στην Παναγία δεν μπορεί να εξαντληθεί με τη συμμετοχή στον εορτασμό που γίνεται στους ναούς μας. Δεν φθάνει να προσφέρει κανείς ένα δώρο ή να εκπληρώσει ένα τάμα ευγνωμοσύνης. Αυτό είναι καλό, μα δεν αρκεί για να φέρει τη γνήσια χαρά για την προκοπή μας την πνευματική, στη μεγάλη μας Μητέρα. Αυτή προσμένει τη στιγμή που άλλα, πνευματικά ευχαριστήρια θα προσκομίσομε στο Θεό και στον Υιό της για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας. Περιμένει την ώρα που με την άκακη υπερηφάνεια της Μητέρας θα μπορέσει να δείξει την πνευματική μας προκοπή στον ουράνιο Πατέρα μας. Προσμένει να δει πως ακλουθούμε τα δικά της βήματα, το δικό της τρόπο ζωής. Κι αυτός ο δρόμος ευνή πρώτα – πρώτα ταπείνωση, όπως ήταν πάντα στη δική της ζωή. Είναι η αποδοχή του θελήματος του Θεού στις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, χωρίς καμιά έκφραση πικρίας ή διαμαρτυρία. Είναι αγιότητα σε βάθος και όχι μόνο σε πράξεις που έχουν για στόχο τη διατήρηση του καλού μας ονόματος μεταξύ των ανθρώπων. Είναι αγνότητα νου και καρδιας, που βγαίνει μέσα από την αναγέννησή μας από το άγιο Πνεύμα. Είναι ακόμη ο δρόμος της Παναγίας ο δύσβατος δρόμος της πρακτικής, συγκεκριμένης και καθημερινής αγάπης στη σχέση μας με το Θεό, τους συνανθρώπους και τον κόσμο. Είναι ακόμη θυσία του εαυτού μας και των εγωιστικών επιδιώξεών μας για χάρη των αδελφών. Είναι κοντολογίς δρόμος αγάπης για τα παιδιά του Θεού, ανεξάρτητα από τη στάση τους απέναντί μας, αγάπη για τη νέα γενιά, αγάπη για όσους αγωνίζονται, αγάπη για όσους βρίσκονται στο τέρμα του δρόμου. Η ταπείνωση και η αγνότητα, η αγάπη και η θυσία, να τα γνωρίσματα που η Παναγία προσμένει από όλους μας, από όλα τα πνευματικά της παιδιά. Η προσφορά αυτών των δώρων, στο μέτρο που το μπορούμε, θα είναι και ο σωστότερος εορτασμός της παναγίας μνήμης της.

     Η Παναγία βοήθειά μας 

Πόσο μας αγαπάς??

Αδελφοί Χριστιανοί!!

Το πρόσωπο που σημάδεψε με την παρουσία,τις μεσιτείες και την αγάπη της το ανθρώπινο γένος,δεν είναι άλλο από την Υπεραγία Θεοτόκο,την μητέρα του Υιού του Θεού. Η συγκατάβαση της στο Θείο κάλεσμα έδωσε την δυνατότητα στον άνθρωπο να φτάσει τον Θεό και να αποκτήσει την αιωνιότητα. Είναι αυτήν που δέχτηκε να κυοφορήσει τον ίδιο τον Λόγο του Θεού,να θυσιάσει την ίδια της την ζωή για να σώσει και αγιάσει τον άνθρωπο της αμαρτίας από τα δεσμά του διαβόλου.

 

Η Παναγία, για εμάς τους Ορθοδόξους, είναι η Μητέρα η στοργική,αυτήν που αφουγκράζεται τον πόνο,τις ανησυχίες και τα βάσανά μας. Αυτήν που μεσιτεύει κάθε στιγμή στον Θρόνο του Υιού Της για να σώσει τα παιδιά Της!! Και όλα αυτά πραγματώνονται με το αίσθημα της υπερβολικής αγάπης που τρέφει για εμάς. Δεν είναι υπερβολή να ομολογήσουμε, ότι η Παναγία, μας αγάπα τόσο πολύ όσο δεν μας αγαπά κανείς άνθρωπος στον κόσμο αυτό και πρέπει να το πιστέψουμε γιατί κάθε μέρα στην αθλία ζωή μας προβάλλεται το Φωτεινό Πρόσωπό Της και ακτινοβολεί η αγάπη Της σε ολόκληρη την οικουμένη.
 Αλήθεια? Πόσο μας αγαπάς Παναγιά μου? Πόσα βάσανα σηκώνεις στους ώμους σου από εμάς? Πόση πίκρα παίρνεις από αυτούς που σε βρίζουν,σε χλευάζουν και θέλουν να σε ξεριζώσουν από τις ψυχές μας, στον βωμό μιάς σύγχρονης κοινωνίας ανθρώπων χωρίς Θεό,χωρίς πίστη,χωρίς Ζωή?
Πόσα δέχεσαι και δεν αντιδράς? Παρά μόνο κοιτάς! Μας κοιτάς με την μοναδική σου ηρεμία,με τα μάτια αυτά που ξεχειλίζουν από αγάπη και πόνο,τον πόνο της ΜΑΝΑΣ!!
 Το αποκορύφωμα της αγάπης Σου δεν έφτασε μέχρι τον θάνατό Σου,ήθελες να συνεχίσεις  να αγαπάς ακατάπαυστα όλους μας.....ποιος μπορεί να το κάνει αυτό? Κανείς!! Κανείς!!
 Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας, τις ημέρες αυτές προσερχόμαστε στις Εκκλησιές μας και ψάλλουμε με ύμνους και ωδές πνευματικές τις υπέροχες Παρακλήσεις Της τιμώντας την σεβασμία κοίμηση και την μετάσταση Της στους ουρανούς και συνάμα την παρακαλούμε να μην μας εγκαταλείψει ποτέ, να μην πάψει ποτέ να δέεται για εμάς,όσο αμαρτωλοί και αν είμαστε στον Υιό της και Θεό μας. Είναι οι ημέρες αυτές που με νηστεία,εγκράτεια και προσευχή πολύ, μπορούμε να αποδείξουμε, το πόσο πολύ την αγαπούμε και την ευχαριστούμε από καρδιάς γιατί βρίσκεται μαζί μας γιατί μας αγαπά αληθινά,όμορφα,στοργικά.
  Ολοκληρώνοντας αυτά τα λίγα στο σεβάσμιο πρόσωπό της, μας έρχονται στο νου τα λόγια αυτά: Άλλοι σε κράζουν έλεος, ελπίδα ο θλιμμένος,παρηγορία ο φτωχός, νερό ο διψασμένος, Βασίλισσα της Εκκλησιάς σε κράζει η καμπάνα, μα η καρδιά μου Δέσποινα αυτή σε κράζει ΜΑΝΑ!!!
     Με το καλό η νηστεία.        Καλό Δεκαπενταύγουστο...
           Η Παναγιά Βοήθειά μας
                                                                        π.Ιωάννης

Η Παναγία του Δεκαπενταύγουστου!!

 

Την περίοδο αυτή να προσπαθήσουμε να έρθουμε κοντά Της για να αισθανθούμε την μεγάλη αγάπη που έχει για εμάς και τις πολλές προσευχές και ικεσίες που αναπέμπει στον Θρόνο του Υιού της.

Καλή Παναγιά!!!

Ιερά Πανήγυρις Αγίας Παρασκευής και Αγίου Παντελεήμονος στην Ενορίας μας.

Με την χάρη των Αγίων Παρασκευής και  Παντελεήμονος η Ενορία μας τίμησε τους μεγάλους Αγίους της πίστεώς μας. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις έλαβαν χώρα στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγ. Παντελεήμονα με τους πανηγυρικούς εσπερινούς την Παρασκευή το απόγευμα και Σάββατο απόγευμα και τις Πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες του Σαββάτου και της Κυριακής.

 

Οι Αγιοι να πρεσβεύουν στον Θρόνο του Θεού για όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

 

Μνήμες και Εορτές Αγίων στην Ενορία μας.

Στο μέσον του Καλοκαιριού,τον μήνα Ιούλιο,η Αγία μας Εκκλησία προβάλει Αγίους που λάμπρυναν με την βιοτή και το μαρτύριο τους και χάρισαν θεία ευλογία σε όλους.
Στην Ενορία μας θα τιμήσουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα και σεβασμό αυτούς τους Αγίους στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Την Πέμπτη 24 Ιουλίου θα τελεστεί Θεία Λειτουργία,7.00-9.15, προς τιμή της Αγίας Χριστίνης της Μεγαλομαρτύρου,όπου θα τεθεί προς προσκύνηση Ιερό Λείψανο της Αγίας.

Την Παρασκευή 25 Ιουλίου, θα τελεστεί Θεία Λειτουργία,7.00-9.15, προς τιμή της Αγίας Άννας.

Το απόγευμα της Παρασκευής στις 8 θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Εσπερινός της Αγίας Παρασκευής με Αρτοκλασία και θείο Κήρυγμα.

Το Σάββατο 26 Ιουλίου,από 7.30-10.00 θα τελεστεί η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία όπου θα τεθεί προς προσκύνηση Ιερό Λείψανο της Αγίας Παρασκευής.

Το απόγευμα του Σαββάτου στις 8, θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Εσπερινός του Αγίου Παντελεήμονα με αρτοκλασία και κήρυγμα.

Την Κυριακή 27 Ιουλίου,το πρωί 7.30-10.15, θα τελεστεί η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία με αρτοκλασία και θείο κήρυγμα. Θα τεθεί προς προσκύνηση των πιστών Ιερό Λείψανο του Αγίου Παντελεήμονα.

 

Οι Άγιοι να προστατεύουν και ευλογούν την         Ενορία μας!!

 

Δεν θα πρέπει επιτέλους ν’ αρχίσουμε να ζούμε χριστιανικά;

Όσοι έχουν την άνεση και την ικανότητα να παρατηρούν το γύρω τους κόσμο, διαπιστώνουν την ανάπτυξη της επιστήμης, της πληροφορίας, της επικοινωνίας. Η ταχύτητα, σ’ όλα τα επίπεδα, χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Ωστόσο είναι εμφανής η σύγχιση, η απουσία του αυτονόητου. Φαίνεται πως μια άλλη λογική κυριαρχεί γύρω μας, προσπαθώντας να μας πείσει για την ορθότητά της. Κι αν οι χριστιανοί ήταν όντως το φως και το άλας του κόσμου, τότε θα υπήρχε ελπίδα. Αλλά τώρα ζούμε τη σύγχιση και την απουσία του αυτονόητου και στους εκκλησιαστικούς χώρους.

Δεν είναι αυτονόητο ότι όσοι πιστεύουν στο Χριστό και το Ευαγγέλιό Του:

- Αγαπούν το Θεό πάνω απ’ όλα, ακόμη και πάνω από τους γονείς, συζύγους, παιδιά, πρόσωπα αγαπημένα.

- Μετανοούν ειλικρινά και θέλουν να ζήσουν στη ζωή τους τη ζωή του Χριστού με την εφαρμογή των εντολών Του κι όχι για να νιώθουν ωραία.

- Εκκλησιάζονται για να εκφράσουν ότι αποτελούν το σώμα του Χριστού και γι’ αυτό γνωρίζονται μεταξύ τους και αγαπιούνται.

- Συνεχίζουν τη σχέση μεταξύ τους και μετά τη Λειτουργία στην καθημερινότητα.

- Δεν απελπίζονται στις δοκιμασίες της ζωής τους αλλά βλέπουν το σχέδιο του ουράνιου Πατέρα γι’ αυτούς ως αγάπη.

- Εξαρτούν την ειρήνη της καρδίας τους από την ουσιαστική σχέση τους με το Θεό και τους ανθρώπους κι όχι από «μεθόδους ψυχικής ηρεμίας».

- Προσεύχονται καθημερινά ως επιθυμία σχέσης με το Χριστό κι όχι μόνο όταν έχουν πρόβλημα.

- Συμφιλιώνονται με όσους έχουν συγκρουστεί και ζητούν συγγνώμη, ακόμα κι όταν αδικούνται.

- Ενδιαφέρονται για τα κοινά και τους ανθρώπους κι όχι μόνο για τον εαυτό τους και τους δικούς τους.

- Προσεύχονται για τον κόσμο, συμμετέχοντας στον πόνο και την πορεία του.

- Έχουν πνεύμα υπακοής, ταπείνωσης, πραότητας.

- Συνειδητοποιούν τι σημαίνει να είσαι μέλος της Εκκλησίας, παιδί του Θεού, αληθινός Χριστιανός.

- Γνωρίζουν την Αλήθεια που ελευθερώνει και την Αγάπη που ζωογονεί.

- Είναι έτοιμοι να θυσιάσουν για το Χριστό και τους αδελφούς Του κόπο, χρόνο, υλικά αγαθά, ακόμη και τον εαυτό τους.

- Γνωρίζουν, τέλος, ότι τον τελευταίο λόγο στη ζωή μας δεν τον έχει ο μέσα μας θάνατος, η κρυπτόμενη στην ύπαρξή μας αμαρτία ούτε, βέβαια, οι κακοί άνθρωποι, αλλά ο Χριστός ως Θεάνθρωπος - νικητής του θανάτου.

Αλήθεια, δεν θα πρέπει επιτέλους ν’ αρχίσουμε να ζούμε χριστιανικά; Δεν είναι άδικο για τον εαυτό μας να περνούν τα χρόνια της ζωής μας ανυποψίαστα για την ομορφιά και τη χαρά της αιώνιας Ζωής που αρχίζει από τώρα;

Βέβαια, η αλλαγή δεν έρχεται με διανοητικούς συλλογισμούς, αλλά με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην καρδία που θέλει και προβληματίζεται και αναζητά.

«Θεέ μου, Συ που γνωρίζεις το καθετί και που η αγάπη Σου ξεπερνάει τα ανθρώπινα μέτρα, πάρε τη ζωή μου στα χέρια Σου, κάνε αυτό που εγώ θα ήθελα τόσο πολύ να κάνω αλλά δεν μπορώ». (Μητροπολίτης Antony Bloom)

«Kύριε, ἀσθενής εἰμι. Σύ οἶδας τοῦτο. Μετά φόβου ἐκζητῶ τάς πρός Σέ ὁδούς. Μή ὑπερίδῃς με∙ μή ἀποστῇς ἀπ’ ἐμοῦ ἐν τῇ πτώσει μου . Γενοῦ ἐγγύς ἐμοῦ, τοῦ μηδαμινοῦ, ἀλλά διψῶντός Σε. Σκήνωσον ἐμοί καί ποίησον Σύ Αὐτός ἐν ἐμοί πᾶν ὅ,τι ἐνετείλω ἡμῖν. Ποίησόν με Σόν ἐν ἀγάπῃ ἀσαλεύτῳ εἰς αἰῶνας αἰώνων». (Αρχιμ. Σωφρόνιος του Essex)