Ανέκαθεν ένα από τα βασικά προβλήματα της ζωής των ανθρώπων ήταν η ανάγκη
προσωπικής γνωριμίας και επικοινωνίας μεταξύ τους. Γι' αυτό και πάντοτε οι
άνθρωποι προσπάθησαν να οργανώσουν τη ζωή τους σε μικρές κοινότητες, ώστε
να μπορούν να γνωρίζονται και να βοηθά ο ένας τον άλλο, να χαίρονται μαζί
τις χαρές της ζωής και να μοιράζονται τις λύπες της.
Όμως
το πρόβλημα της προσωπικής επικοινωνίας και της ψυχικής επαφής των
ανθρώπων μεταξύ τους, δεν είναι μόνο οικολογικό, αλλ' είναι κυρίως
πνευματικό. Απόδειξη το γεγονός ότι σήμερα που οι άνθρωποι κατοικούν σε
διπλανά διαμερίσματα και ζουν τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, σήμερα ακριβώς
αισθάνονται πιο ξένοι και υποφέρουν από μοναξιά όσο ποτέ άλλοτε.
Η
Ενορία, ως θεσμός μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, δημιουργήθηκε κυρίως γι'
αυτόν το σκοπό: Να δώσει στους πιστούς τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να
βιώσουν την Εκκλησία, όχι ως ένα απρόσωπο θρησκευτικό
καθίδρυμα, αλλ' ως μια οικογένεια, ως μια κοινωνία αδελφικής πνευματικής
αγάπης.
Και είναι γνωστό πως η χριστιανική αγάπη
δεν είναι τόσο η αγάπη προς τον άγνωστο συνάνθρωπο ή γενικά την
ανθρωπότητα, αλλά είναι κυρίως η αγάπη προς τον πλησίον, προς αυτόν
δηλαδή, που ζούμε μαζί στην καθημερινή ζωή, όπως είναι ο συγγενής, ο
γείτονας, ο συνάδελφος στην εργασία, ο συντοπίτης κ.ο.κ. Έτσι τα μοναδικά
εκείνα βιώματα που ζούσαν οι Χριστιανοί των πρώτων χριστιανικών
κοινοτήτων, τότε που «του πλήθους των πιστευόντων
ην η καρδία και η ψυχή μία», εξακολουθούν και σήμερα να τα ζουν οι
Χριστιανοί μέσα στο χώρο της ενοριακής ζωής. Κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή,
με τον χτύπο τις καμπάνας, οι Χριστιανοί αφήνουν τα σπίτια τους και τις
καθημερινές τους ασχολίες, παραμερίζουν τα πάθη τους και τις ατομικές τους
διεκδικήσεις κι έρχονται στο ναό του Θεού να συμμετάσχουν στη Θεία
Λειτουργία και να βιώσουν πιο βαθιά αυτήν τη σχέση που τους συνδέει μεταξύ
τους.
Διότι μόνον η Αγία Τράπεζα μπορεί να ενώσει τους
διχασμένους από την αμαρτία ανθρώπους. Και με τον άρτο της ζωής που τους
προσφέρει να τους μεταμορφώσει σε ένα σώμα. Είναι σαν τα σπυριά του
σιταριού, που σκόρπια κάποτε στους κάμπους, γίνονται με το ζύμωμα ένα
φύραμα, το ψωμί που τρώμε.
Με τις
κατανυκτικές ακολουθίες, το κήρυγμα του λόγου του Θεού, τις εβδομαδιαίες
ομιλίες και τις κατηχητικές συνάξεις, τους κύκλους της Αγίας Γραφής τα
έργα της αγάπης με τις τόσες και τόσες άλλες όμορφες εκδηλώσεις, η Ενορία
μας είναι πράγματι μια αστείρευτη πνευματική πηγή, που αρδεύει
με τα
νάματα της αλήθειας και της ομορφιάς της χριστιανικής ζωής, τις καρδιές
των ανθρώπων όλης αυτής της περιοχής.
Γι'
αυτό κι έχουμε όλοι καθήκον και υποχρέωση ν' αγαπάμε την Ενορία μας και να
συμμετέχουμε ο καθένας με τον τρόπο του, στην κοινή ευθύνη για την
προαγωγή του ιερού έργου πού επιτελεί.
Γιατί
πάνω απ' όλα η Ενορία μας εξασφαλίζει τη γνησιότητα και την αυθεντικότητα
του χριστιανικού ευαγγελίου, όπως ακριβώς το δίδαξε ο Χριστός.
Δεν υπάρχει
λοιπόν αμφιβολία ότι η Ενορία είναι το κύτταρο της πνευματικής ζωής της
Εκκλησίας μας. Κι αν υπάρχει σήμερα μια ελπίδα για την αναγέννηση του
εκκλησιαστικού μας βίου, αυτή δεν μπορεί να στηριχθεί πουθενά
αλλού, παρά στην αναγέννηση της Ενορίας. Από την άποψη αυτή πιστεύουμε ότι
η Ενορία μας, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου
Μητροπολίτου μας κ.κ. Ιγνατίου, διαθέτει ένα αξιόλογο δυναμικό, που αν καλλιεργηθεί και
αξιοποιηθεί κατάλληλα, θ' αποδώσει εκατονταπλάσιους καρπούς. Φτάνει να το
θελήσουμε
και να βοηθήσουμε όλοι.
π.Ιωάννης
